COLUMN FAN AKKE. Ik bin Akke de Ka en wy wenje achter it tredde kloksgaet fan’e toer, ik en Durk. Ja, Durk is myn man, sjoch. Oars in poerbêste fint, hear, mar hy kin min fan de lju har beantsjes ôfbliuwe en dat kostet ’m noch in kear de kop. Ik hearde al wat nuver op doe’t se My frege om in stikje te skriuwen foar dit krantsje. De namme stiet My net oan. Jo sjogge hjir langer al mear katten as minsken en dan ek noch in Kattebeltsje, né. Ik ha leaver in kattefeltsje, strûpt en wol. Mar hawar, it betellet goed en dat is it fernaamste. Wy wenje hjir oars tige skoan: rounom sinne, fan gjin ien lêst en ik kin alles sjen wat der ûnder bart. Lyk as lêsten merkmoandei. Jo soenen sizze nei trije dagen feestfieren sille se har noch wolris ha, mar né hear, it begûn wer fan foaren ôf oan. Op moandeitemoarn noch wol, wy hiene de kofje noch net iens op. No mei ik altyd graach witte wat der om en ta giet, dat ik sei tsjin Durk: gean do even op’e aaien jong, dan sjoch ik even by de gymnastykseal. No, dêr wienen se frjemd oan’t gymnastykjen si’k je sizze, it like noch it meast op’e frije oefening. Ek minsken dy men der oars nea sjocht, lyk as J…. en P…. (CENSUUR, red.). Doe’t it ôfûn wie is der noch in brike set bard, dy ik Jim al even fertelle moat. Twa fan de feestfierders, Jim kenne se allegearre wol, it binne twa gewichtige Riester – mei gewichtich yn de letterlike betsjutting – dy soenen op ien fyts nei it keatslân ta. Earst hiene se noch in pear bakjes patat helle, dy de persoan op’e pakjedrager yn’e hannen hâlde en sa sette dit transport útein. Oft it no fan it bier kaam of fan al dat gewicht achterop, ik doar it net te sizzen, mar de fyts begoun hieltÿd mear te slingerjen en op’e hoeke by Pyt Groen tearde mei in sucht it achtertsjil dûbeld. De patat fleach troch de loft, de klean sieten ûnder de mayonaise en de beide fytsers op’e groun. “G…” (CENSUUR, red. Geest.Lev.) klonk it lûd. Durk en syn maten hawwe doe de patat mar opiten. Ald Sybren moast wakker skodhôlle ha doe se de fyts by him brochten. No minsken, no moat ik ophâlde, hear, want de klok begjint te lieden en dan is hjir net te ferkeare. Durks Akke |